هی فلانی، زندگی شاید همین باشد

بعضی‌ها خیلی اصرار دارند توی کله‌ات فرو کنند زندگی همیشه همین بوده و همیشه همین خواهد بود. من، بعکس، خیلی مصرم زندگی همینی‌ست که هست، مهم نیست دیروز چی بوده و فردا چی خواهد بود، امروز همین امروز است و این لحظه همین لحظه است و این هم همین است که هست . چه کار داریم دیروز کی چه کار داشته است، یا فردا کی چه کاری خواهد داشت.

من امروز، یادم نمی‌آید منْ یک ماه قبل، منْ یک سال قبل، منْ یک ده سال قبل چنین روزی چه حسی داشته، به چی فکر می‌کرده، از چی ناراحت بوده، به چی شوق داشته، از چی دلش گرفته و به چی دلش خوش بوده است. چه کار دارم بدانم؟ هیچکس هیچ‌کاری ندارد بداند من سال قبل و ده سال قبل چه کار داشتم. همین بهونه کافیه که به خودم اطمینان بدم مهم نیست چه احساس خوب یا بلا نسبت چه احساس زهرماری‌ای نسبت به زندگی دارم، همه اش میگذرد؛ اگر قرار است بگذرد، بگذار بگذارم مثل آدم بگذرد، جوری بگذرد که راه نفسم را تنگ نیاورد.

همه روزها می‌گذرد، دوره‌ها به سر می‌آید، امروز می‌خواهم بگویم عمر این بلاگ هم به سر آمده. من با دلی که مهم نیست آرام یا نا آرام، قلبی که ضریب عدم اطمینانش سر به فلک گذاشته، و روحی که شادی و افسردگی‌ش با خداست، عصر دندان مصنوعی را در این مکان به پایان می‌برم و با و ضمیری شدیداً امیدوار از شما دوستان عزیزم (همانا عین عزیزم به غلظت لهجه‌ی عربی بلکه غلیظ‌تر ادا شد) دعوت می‌کنم عصر دندان مصنوعی را در اینجا با حال و هوای تازه در مکانی تازه‌تر و جذاب‌تر دنبال نمایید. اگر دلتان خدای نکرده خواست بیش از این دستنوشته‌های بنده را مطالعه نمایید، به روزانه‌هایم در اینجا سری بزنید، و اگر آنجا متوجه مورد مشکوکی شدید یقین بدانید یا ایزی لایف نایاب شده بوده و یا کفگیر بنده زود به ته تاقار حقوقم اثابت کرده.

همه‌تون رو دوست دارم. برای ذره ذره‌ی انرژی ای که از حرفاتون دریافت کردم متشکرم. به امید دیدار