چند خط دستنوشته

ناگفته‌ها بدجوري لبريز كرده، سرشارم از حرفهايی كه به لحاظ رعايت اصول امنيتی و كمی تا قسمتی آبرو داری در گلوگاهم فرو كردم. نيازی به اين ميزان فشار نيست. چه دليلی داره كه از جبر و بلاتكليفی‌ها ننويسم؟

درسته كه هميشه سعی كردم روحيه‌مو حفظ كنم و از جنبه های مثبت روزگار بنويسم، ولي گاهي بيان نكات منفی هم به رشد آدم كمك می‌كنه… به صراحت می‌گم اوضاع‌م دلپسند نيست، قرار نيست هميشه باشه ولي وقتی نيست قدر روزهای دلپسند رو می‌دوني. بعد از استعفا،‌ تقريبا» روز خوشي نداشتم. تماس‌هاي مكرر و وعده وعيدهای خنده دار، و نهايتا» بازگشتم علی رغم ميل باطنی‌م، خلاصه ی اين چند وقت ميشه.

فعلا» برگشته‌م سركار ولي با فضايي كاملا» متفاوت با درجه‌ی مسخرگی به مراتب بالاتر از فضاي قبلي. چيزی كه خنده داره اينه كه چندباری با آقای مدير قبلي روبرو شدم و سلام احوال‌پرسی كردم، منتهی حال مدير اسبق هيچ خوب نيست، هنوز نفهميده چه كرده با خودش، عين هرچندبار يه صداهايي از ته گلوش شنيدم كه احتمالا جواب سلام بوده و بعد يا به سرويس بهداشتي پناه برده، يا برگشته تو اتاقش، يا چرخ خورده ببينه كدوم دري دور و برش بازه كه درونش مخفي بشه و پشت در تكيه بده تا صداي تاپ و توپ قلبش كمتر شه. بد نيست از همين تريبون اعلام كنم كه مشتی، نترس من اون قدرا مخوف نيستم، برا حفظ آبرو هم كه شده درست رفتار كن ناسلامتي مدير بين‌المللي، نزار پيرو YES/NO بلد نبودنت دايره خجلتت فزوني پيدا كنه. در ضمن من تو اون ساختمون مستقر نيستم، زياد حرص نخور ميگن ارتقا پيدا كردم.

بعله، اينجا همه چيز متفاوته ولي ظاهر قضيه ست. باطنش همون اصطلاحا» الافي بخش محترم دولتيه. فرقي نداره سازمانهاي تابعه يا خود وزارتخونه، آسمون همه جاش بوي كدئين ميده. خداوند گوگل رو از هيچكس بويژه دول خدمتگزار نگيره كه اگه بگيره بايد از كشورهای دور و نزديك به صادرات واردات غاز بپردازند.

خب، ظاهرا» بيان ناگفته ها بيش از يه پست فوري وقت ميبره اگه قرار باشه حق مطلب ادا بشه، فعلا» مسائل منفی رو هم يه جوری به تصوير كشيدم كه گوئی همه چی‌ آرومه، من چقدر خوشحالم! مشكلي نيست، خيلي زود نوشتاری می‌نويسم و با نگرش جدی و علمی از تجارب جديدم می‌نويسم.

پ.ن: هيچی آروم نيست، چون قرار نيست باشه. ولی می‌شه خوشحال بود.