باقیمانده‌ی سال کهنه‌ی 88

به یک سال گذشته نگاه می‌کنم. به نظرم می‌آید زود گذشت ولی بیشتر از یک سال بود! به تعبیری عرضش چندین برابر طولش بود. چندان عملی نیست که چشم روی هم بگذاری و تمام اتفاقات یک سال، آن هم چنین سالی، مثل فیلم از مقابل چشمانت رد شود: تمام دوستی‌ها و دشمنی‌ها، خوبی‌ها و بدی‌ها، خوشی‌ها و ناخوشی‌ها، تن‌درستی‌ها و بیماری‌ها، تمام لحظه‌ها… نه ممکن نیست، دست‌کم من توانایی ندارم این همه جزئیات را ولو به صورت کلی به یکباره مرور کنم.

به هرحال آخر کار فرا رسیده، وقت سبک سنگین کردن نامه‌ی اعمال یکسال است. وقت آن رسیده که نگاهی به باقیمانده‌ی خودمان بندازیم و ببینیم چه «دست گلی» ثمر داده‌ایم! شمـّه‌ای از دسته‌گل بنده به قرار زیر است

بهترین کتابی که خواندم: از مجموع 57 کتابی که خواندم، کتاب «یک» نوشته دکتر مسعود ناصری با مضمون هامیوپاتی و شفا و درمان، بیش از همه به دلم نشست.

بهترین فیلمی که دیدیم: از مجموع 78 فیلمی که دیدم، فیلم «زندگی اسرار آمیز زنبورها» که بر اساس رمان مورد علاقه‌ام نوشته شده بود را بیشتر از همه پسندیدم.

بهترین تصمیمی که گرفتم: ترجمه‌ی کتاب ظاهر و شرایط در طول یک ماه و نیم بود که با وجود برنامه‌ی سنگینی که داشتم، با برنامه ریزی مجدد موفق شدم این کار را انجام دهم و بعد از پایانش خیلی خوشحال شدم!

سخت‌ترین تصمیمی که گرفتم: استعفا. برایم خیلی سخت بود که بعد از دو سال کارم را بعنوان کارشناس روابط بین‌الملل کنار بگذارم، به قول مینا (همکار سابق عزیزم) سخت دل و جرئت می‌خواست که از هرکسی برنمی‌آید. اما واجب بود. به هرحال من استاد تصمیم‌گیری بویژه در مواقع حساس ام! ترجمه‌ی تحت‌الفظی‌اش همان «کله شقی» می‌شود.

بیشترین اراده‌ای که به خرج دادم: رژیم غذایی خام‌خواری به مدت یک ماه. در طول این سی روز از مصرف هرنوع خوراک پخته شده خود داری کردم. فقط میوه و سبزیجات تازه و شیر پاستوریزه و خشکبار خام مصرف کردم. مطمئنا» یک پست درباره‌ی این تجربه‌ی شیرین و اثراتش می‌نویسم. و اینکه چطور شد همین‌طور بی دلیل چنین تصمیمی گرفتم!

بهترین اتفاقی که افتاد: موفق شدم مدرک موقت کارشناسی‌م را بعد از هشت نه ماه دوندگی دریافت کنم!!! البته مزاح می‌کنم. در این سال دوستان جدید زیادی پیدا کردم، شاید زیباترین اتفاقی که افتاد همین باشد. مهمتر از همه، با ایجاد و نگارش در این وبلاگ دوستان و خوانندگان عزیزی پیدا کردم که حقیقتا» به آن‌ها، به شما، می‌بالم.

کلام آخر: این لیست بی‌پایان است، از روزگار بعد از خردادماه گرفته تا بهترین و بدترین هدیه‌ای که گرفتم، بهترین روزها و شب‌ها و خنده‌دار ترین  و مضحک‌ترین و دشوارترین‌ و الی‌ ماشاءلله ترین‌ها که خودش یک مثنوی است. به هر حال، فرصت‌ رشد نامحدود بود. 88 سال ویژه‌ای شد. هر طور که نگاه بیاندازی ناگزیری اقرار کنی با خیلی از سال‌ها فرق داشت. قانع که مسلما» نیستم ولی می‌شود بگویم هی، شاید، کمی تا قسمتی… راضی‌ام.

و درنهایت تبریک سال نو: یادتان می آید دیروز گفتم «بیش از دو ماه و نیم به پایان امسال نمانده«؟ دو‌ ماه و نیم دیروز تا امروز به طرفة‌العینی گذشت. 89 فرا رسید. تبریک فرا رسیدن سال نو به جای خود، یادمان نرود فردا سال 90 از راه می‌رسد. متفاوت باشیم، حتی اگر شده به اندازه‌ی یک روز. این یک روز می‌تواند خیلی سریع بگذرد، فرصت ما برای متفاوت بودن و زندگی کردن یک عمر نیست، چند سال هم نیست، یک روز است، یک آن.